Eerlijke kleuren

mei 11, 2010 – 12:41

Eerlijke kleuren

Lokatie: Banneux (België) Lengte rit: 133,2 Kilometer Hoogtemeters: 1986
Tijd: 05 uur, 28 minuten Gemiddelde: 24,3 Km/p/u Beeld: 11:03

Zowel gevoelsmatig als meteorologisch was deze week er een van de grauwe en grijze soort. Dikke grijze wolken in de lucht en in mijn kop. Maandag en dinsdag liep zelfs het werk stroef. Waar het aan ligt is een raadsel. Aan mezelf denk ik dan maar. Echt van die dagen die nog nachten lang blijven knagen in het achterste van je grijze massa. Bovendien liep het thuis ook niet geheel van een leien dakje.

De kleine baas was al een paar dagen van de leg en Marjolein en ik zaten een paar avonden op de bank met een vraagteken boven het hoofd. Wil hij nou slapen, is het een fase waar hij door moet, heeft ie honger, doet z’n buik zeer, krijgt ie een tandje of moet ie poepen maar kan ie niet? Tja, honderd en één zaken waar je als verse ouders uit mag kiezen.  Maar op een duidelijk antwoord van de kleine brabbelaar kan je wachten tot je het welbekende ons weegt. Wat dat betreft leek de eerste helft van de week wel op de rit van zaterdagochtend de eerste helft grauw en grijs en het tweede vol kleur en een hoop lol.

De lol begon woensdagochtend al met een prachtig rondje met pedaleermakker Martijn. Doordat hij herstellende is van overtrainingsperikelen, fietsen we de laatste tijd een stuk minder samen. Maar als we dat dan wel doen is het altijd een mooi rondje en genoeg gespreksstof voor onderweg. Bij thuiskomst snel een bakkie en dan onder de douche. Ik opperde bij Marjolein het plan om Liewe mee onder de douche te nemen. Omdat wij niet zo’n douche hebben waar zo’n lullig zeikstraaltje uitkomt, waarbij je van druppel naar druppel moet huppen om een beetje nat te worden, maar een heuse regendouche, maakte ik me op voor een oorverdovend krijsconcert. Niets bleek minder waar. De week kreeg zowaar weer kleur. De kleine baas vond het prachtig. Met zijn ogen vol water probeerde hij met z’n kleine worsthandjes de waterstralen vast te pakken. Breeduit lachend kwam Liewe tot de ontdekking dat dat niet ging lukken.

Na een woensdag als deze kon de rest van de week niet meer stuk. Er vonden her en der wat goede gesprekken plaats om met de juiste uitgangspunten, de boel weer op scherp te zetten. Vorige week schreef ik over het delen van elkaars belangen. Deze week werd het in praktijk gebracht. Ik moet zeggen dat ik klanten, collega’s en leveranciers waamee je open en eerlijk kunt communiceren enorm kan waarderen. Het maakt het allemaal net wat makkelijker ook al is de boodschap niet altijd even lekker.

En om dan toch nog even terug te keren op de rit van afgelopen weekeinde: tot en met Vervier was het grauw en grijs net als de stad die ik op dat moment binnenfietse. Ik was op zoek naar een klim die ik op Google-maps al had gespot. Zo eentje die in een diep dal begint en in zeer korte afstand zo veel mogelijk hoogtelijnen doorkruist. Het feest was begonnen, de ochtend kreeg kleur. Donkerpaars wel te verstaan, van de veel te hoge hartslag al aan het begin van de klim. Het begon met 13 stijgingsprocenten, het werden er snel 14, 15 en 16. De banaan waar ik zo juist aan was begonnen zat nog half in mijn strot en het werd langzaam zwart voor m’n ogen. Een tegemoetkomende wandelaar keek me aan alsof hij wilde zeggen ‘beste vriend, ben je soms dol geworden, weet je hoe ver het nog is naar boven!’. Al snel werden de percentages van een meer christelijke soort. De pret was begonnen.

In het bedevaartsoord Banneux (zie foto) koos ik voor de vlaai en cola in het meest afzichtelijk cafe. De bediening was prachtig: het leken wel broers en zussen van de klokkenluider van Notre Dame. De ene zus een kop als ‘n gesmolten emmer, de ander mank met ingezwachtelde benen tegen de spataderen en broerlief een bochel op z’n rug en een pens van hier tot Tokio. Ofwel goudeerlijk volk, dat met liefde dit aftandse etablissement runde, inclusief muf jaren-twintig interieur. Ik raakte aan de praat met een stel Vlaamse fietsers (paps en zoonlief denk ik), ze trainden voor de Ventoux. We wisselden stoere fietsanecdotes uit. Toen ik ze groette en weer op pad wilde gaan riep Pa me nog na: ‘Allee vult uw bussen met heilig water uit de bron’. Ik dacht: ‘Nee dank je, als ik hier het kleurrijke stel klokkenluiders zo eens bekijk, biedt dat water hier weinig goeds.’

Twee uur later wachtte me thuis veel beter water. Water uit de regendouche. Samen met de kleine baas. Wat een kleur!

Tags: , , , , ,


  1. One Response to “Eerlijke kleuren”

  2. By Martijn on mei 13, 2010 | Reply

    Kluyt,

    Prima verhaaltje weer!

    En tja, de tijd dat ik nog fervent Windows-adept was is idd al even geleden ja. Met iPod en iPhone kom je er sowieso al niet meer onderuit natuurlijk. Nu alleen nog even sparen voor n neie iMac… ;-)

    Kusje terug.

    Kleine Konings

    http://www.botergeel.nl

Post a Comment