Agassi syndroom

februari 27, 2010 – 19:53

Agassi syndroom

Lokatie: Bemelen (Nederland) Lengte rit: 96,85 Kilometer Hoogtemeters: 1251
Tijd: 04 uur, 13 minuten Gemiddelde: 24,6 Km/p/u Beeld: 16:45

Bij L1 handen ze het weer eens bij het rechte eind. De zaterdagochtend zou regenachtig verlopen, de middag daar in tegen zou zonnig en droog zijn. ’S ochtends wilde Marjolein even naar de stad dus dat bood mij de kans om een tijdelijk fietscomputertje te gaan halen. Mijn dure ”waterdichte” Garmin” heeft het namelijk begeven na mijn laatste rit.

Ik gooide Liewe in de zak op mijn buik en wandelde met ’m naar de fietsenboer. Hij vond het prachtig, nog nooit had ie de wereld buitenshuis vanuit dit perspectief kunnen aanschouwen. Hangend in de draagzak keek hij z’n ogen uit. Eenmaal binnen tussen de fietsen en wieler assocoires werd hij helemaal wild. Ik liet Liewe mijn nieuwe fietscomputer uitkiezen. Degene die hij langer als 3 seconden kon vasthouden ging het worden. Na het afrekenen hebben we vast naar zijn eerste racefietsje gekeken. Een fel blauwe gaat het worden, daar ging Liewe het hardst van zeveren.

Een uur heb ik staan kloten met de nieuwe aanwinst. Jezus wat hoop ik dat mijn Garmin het snel weer doet, mijn God wat een geëmmer met die draadjes! Eenmaal op weg voelde het eigenlijk als een bevrijding om zonder hartslagmeter te rijden. Sinds Martijn met overtrainingsverschijnselen thuis zit ben ik (besefte ik me nu) me heel erg gaan focussen op mijn hartslag, misschien wel iets te veel.

Ondanks dat het hard waaide (windkracht4-5) stond er een heerlijk lente zonnetje.  De lente is echt begonnen. Boeren zijn druk in de weer met zagen, ploegen en strontstooien op hun akkers, wandelaars bevolken massaal de heuvels, de eerste ’Ollanders’ zitten in Sippenaken al op het terras. En ik zie een vader zijn zoontje leren fietsen. Hoe lang zoe dat nog bij mij duren vraag ik me af. Al besef ik me ook meteen dat ik met mijn obsessie voor de fiets mijn zoontje niet in een Agassi-wurggreep mag sturen. Voor de mensen die het is ontgaan, Die moest als peuter, aan de keukentafel, met aan zijn armpjes vastgebonden ping-pong-badjes, balletjes naar zijn vader terug slaan. Hij mag, als hij het heel graag wil zelfs gaan Korfballen. Nou ja, dan moet ie het wel heel graag willen.

De laatste 15 kilometer waren erg zwaar, al liep de Cauberg beter als vorige week. Eenmaal thuis, snel onder de douche, Liewe moest immers weer aan de fles en de vrouw had het eten al klaar. Inmiddels is het zondag en was Kuurne-Brussel-Kuurne een waar genot. Samen met Liewe hebben we een prachtige finale gekeken…

Nee hoor, niks geen Agassi-syndroom.

Hij vindt het nu al mooi!

Tags: , , ,


  1. 2 Responses to “Agassi syndroom”

  2. By Sabine on apr 8, 2010 | Reply

    Wat een prachtig verhaal!
    Van mij mogen je verhaaltjes altijd ‘Liewe’ erbij hebben…
    Trouwens, mooie opzet van deze Blog, en schitterende foto’s!
    Complimenten!

  3. By willem van Roozendaal on apr 11, 2010 | Reply

    Hallo Ouwe lullo,

    Met veel genoegen heb ik je blog gelezen. Een perfecte voorbereiding voor Limburgs mooiste of was het de Amstel Gold. Affijn beiden niet mis. Ga maar lekker stoempen.

    Groet Willem

Post a Comment